Welkom bij De Klimmers

1 januari.
Een totaal andere start dan voorgaande jaren: iets dat in het verleden door Bjarne Riis is opgestart: teambuilding in de winter, om dichter naar elkaar toe te groeien elkaar beter aan te voelen en om geestelijk sterker te worden.
En aangezien we een innovatieve ploeg zijn, gaan de Klimmers dus mee in deze vaart der volkeren.

Hierboven een foto van het strijdtoneel in de zomer: het strandje van de Hoornse plas: deze afbeelding is natuurlijk genomen in warmere weersomstandigheden: vandaag  zal deze Hoornse Plas kennis maken met de gesel van de Klimmers: ze zullen zich tonen tijdens de Nieuwjaarsduik.
Een totaal nieuwe discipline: per slot van rekening zijn we gewend aan eindeloze stroken asfalt, steile beklimmingen en lange afdalingen: deze activiteit was plat, koud en nat.

Tja....en dan moet het er van komen: richting water, een weinig aantrekkelijk stukje: zanderig en nat, en vooral koud aan de voetjes: dat zijn wij renners niet gewend! We lieten ons niet kennen en min of meer vrolijk liepen we naar de waterkant: het was nog 10 minuten tot de start....gelukkig was er een gezamelijke warming up.

Uiteindelijk werd het 12.00 uur: de warming up dames namen een megafoon en begonnen af te tellen: en als je dan bij "nul" bent, moet je er echt aan geloven: looppas naar het water en erin.
De wal liep mooi gelijkmatig af: langzaam kwam je wat dieper: op kruishoogte was het gebeurd: dieper zou het niet meer worden.
Dus lieten we ons vallen, om meteen weer snel op te staan en de terugreis richting wal aan te vatten: iets wat gezien het drukke verkeer niet zo simpel was.
Uiteindelijk bereikten we het droge en zochten we onze startplek weer op, waar de Leiding, Danielle en de Panter ons al lachend opwachtten.

Hierboven de drie dappere strijders  die volgens de oorkonde nu "Duikheld 2026" zijn.
Toch maar mooi gedaan, mede dankzij de steun van de Leiding, Danielle en de Panter.
Snel wat droge kleren aan, gelukkig begon het nog even te regenen, een bakje snert halen en opeten en naar huis. 

4 januari.

Hoezo : "opwarming van het klimaat?"
Waar komt dan al die sneeuw vandaan?
En waarom blijft het dan de gehele komende week winters weer?
Het antwoord is  simpel: waarschijnlijk omdat het winter is......tja, en dan ben je snel uitgepraat.
Voor het fietsen is deze sneeuw funest: en dat betekent dus dat er binnen op de Tacx gereden moet worden.
De Buffel had ergens een nieuw indoor fietsprogramma opgeduikeld waar je ook zelfgemaakte routes in kon zetten: die routes kon je dan via de GPX files in het programma laden, er verscheen dan een kaartje van de route met een fietsertje erop en als je begint met trappen, rijdt dat fietsertje de route.
Dat moest natuurlijk getest worden: er werd een standaardrondje van 41 kilometer gemaakt en in de trainer gezet en verdomd: het werkt!
Ik reed via de kaart van Groningen naar Peize, Roden, Leek en zo weer terug.
Heel bijzonder.
Hieronder de afbeelding.

16 januari.

Soms lijkt het alsof het er nooit van komt: de eerste buitenrit van het jaar.
Een dergelijke periode hadden we hier ook: er lag een enorme bak sneeuw, dat betekende dus indoor fietsen en toen het eindelijk dooi werd, verdween deze sneeuw niet snel genoeg, in de beleving van de Klimmers.
Vandaag was het echter zover: lekker weertje, zonnetje kwam er door: er kon gereden worden!
De Buffel had ergens een mooie rit opgeduikeld en deze in de Garmin gezet,
De route liep over bekende weggetjes naar Tolbert en vanaf dat punt was het slingeren geblazen over landweggetjes, waar de Buffel het bestaan niet van wist: mooie fietspaden, watertjes, ruimte.....en dat allemaal op relatief korte afstand van huis! 
"Kuzemerbalk" en "de Banten" zijn nou niet bepaald de oorden die bovenin mijn systeem zitten: toch kwam ik er langs/door. Het was gewoon een lekkere en verrassende rit.
Met de wind schuin in de rug reed ik uiteindelijk weer terug naar de Stad.
Mooi begin van dit fietsjaar: een rit van  ruim 65 kilometer: de temperaturen en de benen waren goed: dit had gewoon 100 kunnen worden....

18 januari.
Het was mistig en behoorlijk fris: jammer dat we vandaag nou net in Noord Nederland wonen: in de rest van het land waren de weersomstandigheden beduidend beter: kleine wolkjes, regelmatig een zonnetje....pech voor ons dus.
Maar als iemand denkt dat we als Klimmers dan lekker op een wollen dekentje voor de open haard gaan liggen...niets is minder waar.
De Nieuwjaarsduik heeft de grenzen aangaande het weerstaan van lagere temperaturen wel degelijk verlegd.
En dat betekende dus dat de Panter vandaag in actie kwam: hij ging op de fiets naar het voetbalveld, waar er "in de zestien" getraind werd. Voor de niet kenners: de zestien is een afgebakend kleiner stukje voetbalveld waar getraind kan worden, zonder dat je je de longen uit het lijf loopt:  het is immers 16 meter lang.
Op de eerste foto een indruk.
De Leiding kwam ook in actie: zij is de conditie aan het opbouwen op de home trainer, die natuurlijk gewoon binnen staat. Dagelijks worden daar de nodige kilometers afgelegd, zodat ze, geheel in vorm, de komende zomer weer op en top "De Leiding" kan zijn. Op de tweede foto zie je haar bezig.
De Buffel stapte op voor een rit van net iets meer dan 50 kilometer. Hij had nieuwe winterfietsschoenen gekocht en die moesten getest worden; en inderdaad: de koude voeten bleven achterwege. Goed spul dus, de temperatuur was 0,8 graden en dat betekent dat de gevoelstemperatuur nogal wat lager ligt.
Op de derde foto de Buffel, gefotografeerd in Norg.
We zijn nu benieuwd naar de eerste actie van de Gems.

20 januari.

Tja...je wordt wakker.....zonnetje.......fiets  schoon...er lag nog een mooie route.......wat moet je dan?
Het antwoord op deze vraag zal duidelijk zijn.
Dus stapte de Buffel op voor een rit door Groningen: de geplande afstand was zo rond de 70 kilometer: best genoeg midden in de winter.
Hieronder de route: eerst naar Zuidwolde en vanaf daar een route van Spaak opgepakt: de ervaring leert dat deze ritjes over leuke onbekende weggetjes gaan: zo ook vandaag weer.
Het was goed dat alles in de Garmin stond: ik wist soms niet waar ik was.
Een heerlijke rit, het was enorm rustig in de provincie, de benen waren goed, er stond weinig wind, de gevoelstemperatuur was te doen, kortom: dit maakt fietsen leuk.  
Om eerlijk te zijn zat ik te genieten op het zadel en dus viel het besluit om er maar een paar kilometer bij aan te plakken: uiteindelijk kwam ik uit op iets meer dan 81 kilometer.
Om eerlijk te zijn is dat wel mooi, maar het zou zo maar een 100 kilometer dagje kunnen zijn, ware het niet dat ik nog een paar boodschappen moest doen...en dat kostte me dus de resterende 19 kilometer.
Jammer, maar het was een top rit!
En dat op 20 januari!

30 januari.

Man man man, wat een vreselijke (fiets) maand!
De laatste weken ligt er hier alleen maar sneeuw, waait het behoorlijk en is er dus een lage gevoelstemperatuur: een funeste combinatie voor mannen die graag de racefiets beklimmen.
Echter, we hebben een Klimmer, die op de een of andere manier wel van de kou houdt: hij liep al voorop bij de Nieuwjaarsduik en gaat op wintersport....we hebben het hier over de Tijger, die de laatste weken echter wel met een blessure kampte: , het herstel kwam gelukkig aardig snel door een goede behandeling en  rust.
En aangezien er in Tolbert ook een mountainbike in de garage staat, leek niets een mooi ritje in de weg te staan.
De zon scheen, de Tijger werd vrolijk en stapte vandaag dus op voor een prachtige rit door de besneeuwde omgeving:  de hamstring moest ook even getest worden in verband met de naderende wintersportweek: dat leek allemaal goed te gaan en dus wordt de Tijger over een week even geen Klimmer, maar een Daler!
Hieronder een aantal foto's.

1 februari.

Je gelooft het niet maar de meeste sneeuw op de wegen en fietspaden was weg.
De weersverwachting was ook goed, droog, fris en zo nu en dan een streepje zon, niet te veel wind, gevoelstemperatuur was min 4, dus: alle reden om eindelijk weer eens een buitenritje te maken!
Wel warm aankleden natuurlijk, commando muts op, winterfietsschoenen met overschoenen aan, Merino wollen onderkleding en sokken...wat kon er gebeuren?
Ik wilde niet al te ver, een kilometer of vijftig, gewoon even lekker trappen.
Dat lukte prima.
De paden lagen er goed en sneeuwvrij bij, er waren weinig fietsers, kortom: gewoon lekker.
Via Leek naar Roden en toen over Peize en de Onlanden en de Meerweg weer terug.
Lekker gereden.
Hieronder de Buffel, voor het geval je hem niet herkend....

11 februari.
Als er sneeuw ligt en de temperatuur dusdanig laag is dat fietsen op een zelfmoordpoging gaat lijken, zitten de meeste fietsers of op de Tacx, of op de bank naar het weerbericht te kijken.
Echter, er zijn uitzonderingen: de Tijger!
Bij sneeuw denkt hij meteen aan bergen, overigens een prima gedachte voor een Klimmer, en  Oostenrijk: elk jaar gaat hij daar samen met welpje Marloes op de ski.
Het is een van zijn sportieve bezigheden, naast de andere activiteiten, zoals hardlopen, schaatsen, mountainbiken, fietsen, Nieuwjaarsduiken......noem maar op.
Ook dit jaar zijn Welpje en Tijger weer lekker actief: er wordt hard gelopen, er wordt genoten van geweldige uitzichten en natuurlijk staan ze op de ski's.
Ervaren als ze beide zijn, gaat dat elk jaar gewoon goed, al las ik van welpje wel iets over een val voor een ski tunnel....
Wat we ons als Klimmers afvragen is, of de Tijger voor het volgend jaar misschien een extra ski-uitdaging nodig heeft.
Die hebben we al bedacht: zie het in het perspectief van de Klimmer:  "Tijger, is het mogelijk voor jou om omhoog te skien?"
Hieronder drie afbeeldingen. 

11 februari.
Het werd voor de Buffel weer eens tijd om op te stappen: de laatste ritten waren binnen geweest en hij was er wel klaar mee: er moest buiten gereden worden.
Het was vandaag een graad of vier, wat mistig en en was kans op regen: het maakte allemaal niet uit: de drive was groter dan eventuele mindere weersomstandigheden.
Per slot van rekening kan je maar een keer nat worden: daarna wordt het vanzelf wel weer droog, ik denk hierbij altijd aan het stuk van Rondje Groningen met de Gems: meer regen heb ik op een dag nooit gezien...
Het plan was een rondje Stad, maar dan moet je niet verkeerd rijden...
Zie hieronder en kijk: dat gekke lusje linksboven.....daar ging het mis.

12 februari

Hoewel het de vraag was of het wel verstandig was, stapte de Buffel vandaag weer even op de fiets. Maar ja, de mogelijkheid deed zich voor en kansen moet je grijpen, nietwaar?
De normale fietser was vandaag niet weg gegaan: het was regenachtig, fris en de weg lag er op veel plekken modderig bij: de gedrevenheid van de buffel won het van al deze minder goede dingen: er moest gefietst worden.
Het werd een rit via Assen en Hooghalen, Smilde en over Norg en Roden weer terug, totaal ruim 83 kilometer.
De Buffel was blij dat hij weer thuis was, koud, nat, vies, de hele fiets onder de modder.......veel werk aan de winkel dus.
Maar wel gedaan!

26 februari.

Bijna zomer in februari: en daar moest gebruik van gemaakt worden.
Dus stapte de Buffel op....met een vreemd gevoel....hij werd niet meer gevolgd door de Leiding met de Garmin track....
Het besluit was gevallen om een lange rit te maken: nadenken over de afgelopen zware dagen, de zaken wat meer op een rijtje krijgen...kortom: een bijzonder ritje in vele opzichten.
Via Zuidlaren en Borger zette de Buffel koers naar Elp, Hooghalen en toen zo over de bekende route weer terug.
Thuiskomen is dan wel even een dingetje.........maar de Leiding blijft wel altijd de Leiding!
107 kilometer.
Hieronder de Buffel in Elp.

27 februari.
De benen voelden erg slecht: kan ook niet anders: dinsdag 7 kilometer hardlopen, weer voor de eerste keer, woensdag 107 kilometer fietsen...maar ja, het weer was vandaag wederom heerlijk.....wat moet je dan als fietsverslaafde?
Aangezien het bloed kruipt waar het niet gaan kan, werd er toch besloten om een ritje te maken: niet te ver maar meer om de benen zich beter te laten voelen.
Het werd een rondje van 41 kilometer: op het moment van schrijven, in de avond, zouden de beentjes zich dus beter moeten voelen: ik ben kort: nee dus!

1 maart.
Vandaag de eerste rit op de nieuwe fiets, een Sensa, uitgekozen door de Leiding: dee fiets zal nooit weer uit mijn leven verdwijnen: als ik er misschien flauw van ben, koop ik er een bij.
Dat heet emotionele waarde.
Samen met Cees een rondje Stad gereden: een enorme wind, zonnetje en niet al te beste benen: dat waren vandaag mijn ingredienten: dat laatste was volledig verklaarbaar gezien de nogal hectische laatste twee weken.
Toch wel een lekkere rit, 51 kilometer, de fiets rijdt geweldig, ik zit er goed op, kortom: top.
Jean: bedankt.

6 maart.

Een heerlijke fietsdag: ik had afgesproken met Kees.
Dus naar Hoogezand gereden, daar even een bakje en vervolgens een mooie rit door het Groninger land in het zonnetje.
Lekker gereden, de fiets loopt geweldig.
Na 82 kilometer stond ik weer in de gang:  nu maar met de beentjes omhoog, morgen de Krokustocht met de Tijger.

7 maart.
Traditioneel is het eerste weekend van maart het weekend van de Krokustocht, een rit van 90 kilometer vanuit Roden.
En traditioneel rijden Tijger en Buffel deze rit: zie het als het min of meer officiele begin van het fietsseizoen.
Om even voor negen kwamen we elkaar tegen voor Velodrome in Roden: het weer was duidelijk frisser dan gisteren, klein beetje mistig, graadje of 7....het was goed dat we alletwee de winterkleding aan hadden: wie had dat gedacht na de afgelopen zomerse dagen?
We hadden er zin in: de route was aangepast in vergelijking met de vorige ritten: we waren benieuwd: vol goede moed gingen we los.
Gewoon weer lekker en gezellig: bijpraten over van alles en nog wat, bijkletsen over de reis in juni, bijkletsen over de afgelopen weken: kortom: gewoon super.
Deze rit is niet de meest drukke rit en dat is eigenlijk wel lekker: geen snelheidsduivels die er zo nodig langs moeten, gewoon een grotere groep mensen die lekker willen fietsen.
Zoals al eerder aangegeven was de route volledig aangepast en we waren verrast: wat heerlijk fietsen over autoluw wegen, fietspaden....heerlijk.
Wel waren we blij dat we in de winterkleren zaten: bij tijden was het nogal fris, helemaal tegen de wind in. 
Het was een geweldige fietsdag: we vroegen ons af hoe men erin geslaagd was om op een relatief klein gebied een dergelijke rit uit te zetten: we waren steeds in de buurt.
Na een kilometertje of 80 was het beste er wel af...en dat mag.
Aangekomen bij Velodrome stond er een lekker kopje snert klaar: en dat viel er ongelofelijk lekker in.
Als deze rit een voorbode is voor het komende fietsseizoen, gaan er ongetwijfeld vele mooie tochten volgen: de Tijger en de Buffel zullen het asfalt geselen!

12 maart.

De Buffel stond op de wip: hij had wel zin in een nieuwe fietsnavigatie....maar echt nodig was dat niet.... het sloeg eigenlijk nergens op.
Maar het is wel gewoon leuk!
De Tijger gaf afgelopen zaterdag het laatste zetje aan de Buffel: zijn navigatie beviel enorm goed: prachtig helder scherm, veel mogelijkheden, snel: een superdimng.
Dus deze, Garmin 1050, werd aangeschaft.
Vandaag de eerste rit: een mooie ervaring om ermee te fietsen: duidelijke kaarten, waarschuwingen bij gevaar...helemaal top.
Over de rit valt te zeggen dat het enorm hard waaide...dat had de Buffel even niet voorzien.
Wind mee tot Onderdendam ging prima maar bij de terugtocht richting Stad is het ontbreken van bomen op het platteland wel eens lastig...

17 maart.
Ik had me voorgenomen om te gaan fietsen.
Helaas was het wat miezerig weer, zo nu en dan een soort motregen, zo nu en dan droog, kortom: niet echt fijn.
Dus werd er gewoon gefietst: de fiets moet toch ooit eens nat worden, nietwaar?
Het werd een standaardritje Roden Norg, ongeveer 55 kilometer.
Toen de fiets schoongemaakt...

18 maart.
Lente in Nederland en dat betekent dan automatisch dat de fietsers weer uit het nok komen. Nu was de Buffel er al enige tijd uit en dus werd er gefietst.
Ik had wel zin in een langere rit: even de nieuwe Sensa langer uitproberen: zouden er pijntjes ontstaan omdat de houding nooit helemaal precies hetzelfde is als op de vorige fiets?
Nou, dat viel erg mee: na een rit van 109 kilometer zit ik nu pijnloos in de stoel: merk de benen wel, maar dat gaat wel over.
Een rondje Borger is toch wel leuk fietsen...

21 maart.
Sommige mensen hebben de gave om zich, in wielertermen gesproken, in de buik van het peloton te verstoppen, zodat het net lijkt alsof ze er niet zijn, net alsof ze niet mee doen.
En dan ineens als een duveltje uit een doosje tevoorschijn komen......
Laten de Klimmers nu ook een dergelijke renner in de ploeg hebben: iemand die met een opmerking alle gevestigde wielerwebsites in vuur en vlam zet  en de nodige onrust en speculaties teweeg brengt: de Panter.
Want wat zagen we vandaag op Strava?
Een sterke tekst: "Het doel moet gehaald worden."
Het internet ontplofte!  Welk doel en op welke fiets?
De Panter gaf zelf een soort uitleg: "Een berg opfietsen met de Santos."
Onzekerheid en ongeloof alom!
Zou de Panter inderdaad........we gaan het zien de komende weken.
In elk geval hieronder de gereden route: leuk stuk maar er ontbreekt wel iets:  een viaduct oid......

22 maart.
Vandaag kwam ook de Buffel in actie: hij reed met buurman Kees een rit van iets meer dan 90 kilometer: prachtig weertje, lekker gereden.
We gingen als eerste naar Noordpolderzijl, de gedachte was om via Onderdendam te rijden en dan zo richting Warffum.
Er stond aangegeven dat we daar niet langs konden...nou iedereen die de Buffel iets kent, weet nu dus wat er gebeurde: ondanks veel tegemoet komende fietsers reden we gewoon door: tot we bij de brug kwamen die eruit lag...terug dus.
Via een andere route naar NP zijl, toen naar Uithuizen en via Kantens, Middelstum en Sint Annen bereikten we ten Boer.
Over het Damsterdiep weer terug: mooie rit!

4 april.
Na de avond wijndrinken bij de Gems, waarin er plannen gesmeed werden om de stad Koln eens te bezoeken, was het tijd om weer eens op te stappen.
Dit gold dan voor de Tijger en de Buffel.
Eerstgenoemde had een mooie route richting Friesland, een gebied waar de Buffel weinig rijdt: dus na kort overleg werd besloten om deze route maar te fietsen., het was een stukje van 67 kilometer, gerekend vanuit Zevenhuizen.
Extra argument om dit te rijden, was dat we op de terugweg de wind in de rug zouden hebben: dat leek gunstig.
De Buffel zou vanuit Roden naar Tolbert rijden, even aan de koffie en dan aan de bak.
Zo gezegd, zo gedaan.
We stapten op, reden naar Zevenhuizen en daar begon onze tocht.
Al snel merkten we dat het werkelijk enorm waaide.. we kwamen door Zethuis, Houtigehage, Rottevalle, Eastermar....allemaal leuke plaatsjes maar jongens....wat een wind: we reden eigenlijk de hele tijd volle bak.
Er zou toch een punt moeten komen dat we de wind wat meer in de rug kregen....nou, bij Suamar leek dat te gebeuren: maar om nu te zeggen: strak in de rug....nee.
Het bleef stevig doortrappen en via Drachten en de Wilp naderden we de eindstreep: om eerlijk te zijn was het beste er bij beide mannen echt wel af, om maar niet te zeggen dat we behoorlijk kapot zaten.
Bij Leek draaide de Tijger richting Tolbert en reed de Buffel weer naar Roden: en hij was erg blij dat hij daar in de stoel kon: gewoon gesloopt!
Maar ja, wel gedaan! De Buffel had 91 kilometer op de teller.
Hieronder de route.

6 april.
Na een dagje helemaal niets doen, dat was echt wel nodig, was het toch even tijd voor een ritje: niet te ver, gewoon even de beentjes los trappen.
Dus was het een prima plan om even naar Kropswolde te rijden en een bakje thee te halen bij Agathe op de camping.
Een lekker ritje, wel aan de frisse kant: gelukkig kon de korte broek aan: en dat maakte veel goed.
Heen en terug iets over de 60 kilometer.

14 april.

Uit het niets.....zo maar ineens.....wie had het verwacht?
Daar verscheen de Gems weer op Strava: de eerste rit sinds langere tijd was weer gemaakt: de titel was typisch "des Gems".........nummer 1.
De begrijpende lezer zou dan kunnen concluderen dat er, waarschijnlijk, ook een nummer 2 in het vat zit.
De doorgewinterde lezer zal zich afvragen waar de nummering stopt: is dit het begin van een langere reeks of is dit bedoeld om de leers attent te houden?
We gaan het zien: nummer 1 was een rit van 21 kilometer.
Hieronder de route.

16 april.

We zijn weer in Schin op Geul: niet om de Amstel te fietsen, nee, we gaan hier gewoon fietsen en naar de Amstel kijken: maar er wordt natuurlijk wel gefietst!
Vandaag het eerste ritje: een soort opwarmings, benengewenningsrit.
In de praktijk komt het erop neer dat we een aantal vaste heuvels rijden: het Drielandenpunt, de Kruisberg, de Eyserbosweg, de Fromberg en natuurlijk de Keutenberg als toetje.
Vandaag echter namen we richting Drielandenpunt eens een andere route:  de Tijger is daar een meester in, en die route was werkelijk prachtig: kleine dorpjes. mooie uitzichten, heuvels, klimmetjes....heerlijk.
Wat we even vergeten waren is dat je aan het eind, Keutenberg, wel merkten dat je meer klimkilometers hebt gemaakt dan we gewend zijn....die Keut leek ineens nog meer omhoog te lopen!
Hoe dan ook: we hebben lekker gefietst.
Voor morgen staat er een 120 kilometer op de rol door een totaal onbekend stuk Belgie.

17 april.

Vorig jaar was het ons uitstekend bevallen: we waren uitgeloot voor de Amstel en dus reden we hier gewoon een mooie route.
Dat bracht Tijger en Buffel tot het besluit om ons dit jaar gewoon niet in te schrijven, maar te gaan voor een soortgelijke constructie: hier gewoon lekker fietsen en dus geen Amstel.
Vandaag onze tweede rit: de Tijger had op komoot een route opgeduikeld door Belgie: we zouden op plekken komen waar we nog niet gereden hadden: altijd leuk.
Mooie bijkomstigheid was, dat er de nodige hoogtemeters in zaten: we konden onze lol dus wel op!

Zo gezegd, zo gedaan.
Rond 10 uur stapten we op, nog even wat motiverende woorden van Jeanet, die zelf een mooie route ging rijden, respect, en op weg: het onbekende tegemoet.
Het eerste stukje was aardig bekend en op een gegeven moment besef je je, dat je in Belgie rijdt: eigenlijk wel makkelijk, de taal verandert en....de toestand van het wegdek liet regelmatig nogal te wensen over: daar waren we op voorbereid maar toch: het blijft oplketten om geen schade te rijden.
De route was uiterst verrassend: het gebied is werkelijk prachtig om te fietsen en een mooie bijkomstigheid was, dat we erg weinig fietsers tegen kwamen: heerlijk rustig, lekker trappen, bijkletsen...kortom: wat wil je nog meer?
Regelmatig kwamen we op een klimmetje uit: de navigatie gaf dat dan aan: er zaten 15 gecategoriseerde klimmetjes in......men vergeet dan wel voor het gemak eventjes dat er bijzonder weinig horizontaal loopt....
In Limbourg hadden we even een stop: wat eten en drinken.

Na Limbourg begon de omgeveing te veranderen: het werd wat beboster, slingeriger, en zo nu en dan kregen we een flinke stijging voor de kiezen.
Als je een dergelijke klim al ziet liggen stel je je erop in.....maarals die klim om een hoek ligt en je staat er in een keer voor...nou...dat is wel even een ander verhaal.
Nu hebben Tijger en Buffel natuurlijk een enirme schat aan ervaring: schrikken doen ze niet meer van een weggetje dat omhoog loopt, toch?
Opeen moesten we rechtaf, een weg waar je alleen met de fiets langs mocht: wat zou dit zijn?
Aan de rechterkant beneden ons lag een stuwmeer: het meer van Gileppe, werkelijk prachtig. Wat een voorrecht om hier te fietsen! De weg slingerde zich helemaal langs het meer wat schitterend te zien was.
We kregen zin in koffie....geen koffietent te bekennen, dus gewoon doorfietsen, klimmetje, afdaling, klimmetje en na een mooi stukje door het bos kwamen we bij  og een meertje: het Lac d'Eupen.
En daar was een restaurant: gebouwd op de Wesertalsperre: de sperre die het Lac d'Eupen op zijn geweten heeft..
Wij aan de koffie: heerlijk: ook een gewone stoel voelde wel even weer comfortabel...

Langzamerhand begonnen we de beentjes wel te voelen: de op en afgaande weggetjes hadden tol wel wat tol geeist......en het mooie is: dat gaven we ook gewoon toe: het lijkt er dus op dat we langzamerhand ons verstand beginnen te  krijgen....
En dat leidde tot een opmerkelijk besluit: zittend op een bankje met mooi uitzicht na een pittige klim ontspon zich het volgende gesprek.
Buffel: ik begin de beentjes wel te voelen.
Tijger: Ik ook wel.
Buffel: Het beste is er eigenlijk wel van af.
Tijger: Bij mij ook.
Eigenlijk kwamen we tot een sensationeel besluit: we zouden de Keutenberg NBIET meer oprijden: dat leek ons gewoon niet verstandig.
Zo gebeurde het: we reden nog even verkeerd, gelukkig regelde de Garmin meteen de goede route en uiteindelijk kwamen we weer terug op de camping.
Een heerlijke fietsdag, een prachtige, pittige route met meer dan 1600 hoogtemeters, 122 kilometer, schitterend fietsweer: gewoon top.
Op de camping hoorden we dat Jeanet ook een mooi stuk en een prima riute had gefietst.
De dag kon niet beter.

19 april.

Mogge Tijger.
Mogge Buffel.
Prima weertje...alweer......
Tja, als een gesprekje zo begint....dan hebben beide mannen aan een half woord genoeg....": misschien nog even...klein rondje?"
Zo gezegd zo gedaan: in no time waren we verkleed als wielrenners en zaten we in het zadel.
Via de Sibbegrubbe reden we naar de Daalhemmerweg, we daalden af naar Valkenburg, daar de scherpe bocht naar links en de Cauberg op: leuk!!
De spandoeken voor de wedstrijd van vanmiddag hingen er al...we reden over het officiele aankomstparcours.....als twee jongetjes van 16 jaar fietsten we omhoog: een stukje speciaal gevoel...
Na de Cauberg de afdaling van de Geulhemmerberg en ja, toen koers gezet naar de Keutenberg: de vraag was of we daar nog omhoog mochten:  voor de wedstrijd zou alles afgezet worden...gelukkig stond er niemand en dus werd de Keutenberg bedwongen.
De afdaling deden we via de Doode man, dat voelde veiliger.
Weer bij de camping aangekomen zagen we dat de Keut al afgezet was; mooi mazzel gehad!
Hieronder de aankomst van de Tijger op de Keutenberg en het uitzicht op de camping: onze caravans zijn te zien.

21 april.

De Buffel is gearriveerd in Warnsveld, de plek waar een gedeelte van de Buffelkudde woont.
Na een bezoekje, was de Buffel zo rond een uur of twee terug op de camping: zonnetje, dus het plan was om in de stoel te gaan zitten lezen.
Maar dan ga je nadenken wat je OOK zou kunnen doen....en een route maken is zo gebeurd....gewoon even een kort ritje van ongeveer 50 kilometer...moet toch kunnen...
Je raadt het al: het kon en dus reed de Buffel in de achterhoek een lekker ritje van 52 kilometer. 
Wel even wennen: alles is hier plat!

22 april.
Ik had de Garmin een route laten maken naar het westen vanuit Warnsveld: dan zou ik over de Veluwe komen en daar heb ik nog nooit gefietst.
Dus: route ingeladen en fietsen.
De weg slingerde door leuke dorpjes, langs watertjes, door bossen, waar het wegdek van de fietspaden wel iets te wensen over liet, kleine afdalingen, heidevelden, door het zuiden van Apeldoorn...kortom: wat een variatie.
Om eerlijk te zijn was het een prachtige rit: erg afwisselend en de Buffel was dus volledig in zijn element: de fiets draaide als een zonnetje, de benen waren goed, zonnetje op de bol: kortom een ideale fietsdag.
Natuurlijk wel even wat wind, maar daar zijn we ondertussen wel aan gewend.
Net geen 100 kilometer: er miste 400 meter: nou, dat vond ik prima.
Hieronder twee afbeeldingen, genomen door een willekeurige voorbijganger.

24 april.
Het is mijn laatste dag hier in Warnsveld en dus besloot ik om maar eens een bijzondere rit te gaan maken, nou ja, een bijzondere bestemming.
Ik wilde naar Aalten, de plek waar de gitarist van ACDC woont, Angus Young: misschien zou ik hem zien en anders....wie weet?
Het was lekker fietsweer, wel even een dun jasje aan de eerste kilometers, maar verder stralend blauw.
Via allerlei leuke weggetjes passeerde ik Harreveld en Barlo om uiteindelijk te arriveren in de Wilhelminalaan in Aalten.
Het huis van Angus is niet te missen: met afstand het grootste, muurtje eromheen, garage eronder..  ik bespeurde geen activiteit in en om de woning, nam een gelletje, dronk wat...dit alles voor de deur, want stel je voor.
Helaas, het bleef bij een foto van het huis.

27 april.
Vandaag een rit met Kees, de buurman op de camping.
Vppr de verandering had Garmin deze route uitgezet: we wilden richting zuid fietsen, met een afstand van ongeveer 100 kilometer. De ervarinbg leert dat dit uitstekende routes zijn en dat er over verrassende weggetjes en fietspaden gereden wordt.
Zo ook nu: uiteraard zijn de eerste kilometers  bekend. dat kan niet anders, we fietsen hier al jaren rond...
Vanaf Hoogersmilde werd het wat onbekender, we reden door weidse velden, door bossen, over fietspaden: best wel mooi!

Begin mei.

De eerste dagen van deze mooie maand zijn er veel Klimmersactiviteiten geweest, zelfs een dusdanige hoeveelheid dat de webmaster even het overzicht is kwijtgeraakt...  een bijzondere, nooit eerder voorgekomen situatie.
Je mag ook gewoon stellen dat ik even niet attent genoeg geweest ben.....waarschijnlijk is dat de reden.
In elk geval kwam de Tijger op twee diciplines is actie: uiteraard werd er gefietst en met welpje Marloes werd er hardgelopen in Borger.
De Gems stak zijn neus ook weer aan het venster: hij reed twee behoorlijke ritten om weer in conditie te komen: hij vindt zelf dat dat nodig is, dus daar gaan we dan maar van uit.
De Buffel maakte ook twee ritten, een langere en een kortere: de eerst ging prima, de tweede werd gereden omdat het moest: geen motivatie, wel benen.

16 mei.
Tijd voor een ritje, wederom met Kees.
Hij had ooit een route gereden richting Friesland en dat was hem wel bevallen.
Nu maakt het de Buffel geen bal uit waar we heen fietsen, als hij maar kan fietsen en zo gebeurde het dat we opstapten voor een rondje onbekende weggetjes in Friesland.
We zouden eerst tegen de wind in rijden: nou, dat hebben we geweten: het waaide als een gek en we reden kopover kop om maar van elkaar te profiteren: en dan is het nbederlandse land wel erg open...zo nu en dan een stukje beschutting maar vaak reden we gewoon oin op open land: beuken tegen de wind in.
Het voordeel is wel dat je ooit de wind in de rug krijgt en dat was de laatste kilometers het geval: ook wel lekker.
Uiteindelijk kwamen we uit op iets meer dan 81 kilometer: de benen voelde goed gebruikt aan...
Hieronder de gereden route., voor de duidelijkheid: we reden van Roden eerst naar Leek.

23 mei.

Tja...de Stelvio ligt te wachten en dus was het verstandig om nog even een trainingsrit te maken, zo meenden Tijger en Buffel.
Zo gezegd, zo gedaan: we wilden een rondje Lauwersmeer rijden, een mooie, wat langere rit met totaal GEEN klimmende meters: dat zou ervoor moeten zorgen dat we onze klimbenen niet zouden forceren: geen enkel idee waar dit op slaat, maar je moet wel eens wat.
Zo rond 9.00 uur was de Buffel in Tolbert, even een bakje met Jeanet en de Tijger en weg: het beloofde een mooie fietsdag te worden: de weersvooruitzichten waren prima: lekker zonnetje, aangename temperaturen en niet al te veel wind.
Na nog even bij de snelste man van Grijpskerk op de koffie geweest te zijn, reden we gezellig kletsend richting Zoutkamp, en sloegen we  af richting Dokkumer Nieuwe Zijlen voor een prachtig stuk fietsen door het Lauwersmeergebied: het was niet te druk, de benen voelden goed, kortom: lekker!
Uiteindelijk belandden we bij de Waddenzeedijk: daar konden we prachtig overheen fietsen, richting koffie.
Na de versnapering weer verder: op naar Zoutkamp: en toen ging het ineens wat moeilijker: het was nogal warm en de wind stond net even niet zo gunstig: we moesten flink aan de bak: best wel lekker: per slot van rekening staat ons de komende weken wel iets te wachten...
Zoutkamp, Munnekezijl, Kommerzijl...allemaal leuke dorpjes waar we doorheen reden.
In Niehoive nog even bij de broer van de Tijger langsgeweest: mooi wonen daar....in de zomer...
Uiteindelijk reden we via NoordhornNiekerk en oldekerk weer terug naar Tolbert: we waren het er wel over eens dat dit wel een rit was geweest die er goed inhakte: de Buffel was in elk geval wel blij toen hij even ergens anders kon gaan zitten dan op het zadel.....een rit van rond de 115 kilometer in bijzonder warme omstandigheden....het is even afzien maar dan heb je ook wat: enorme honger!

3 juni.
We hebben het lang uit de publiciteit gehouden gehouden om een hoop vragen van de pers en interviews in wielerbladen te voorkomen: maar uiteindelijk komt het toch altijd uit: Tijger en Buffel gaan de Stelvio bedwingen.
Daar gaat natuurlijk de nodige voorbereiding aan vooraf voordat we eraan gaan beginnen: en daarom zijn Jeanet, Tijger en Buffel neergestreken voor een aantal dagen bij Rothenburg ob der Tauber: een gedeeld belang: het is een prachtig plaatsje om te bezichtigen en de trainingsmogelijkheden zijn hier prima: het loopt op en af en ja, dat is precies wat we willen: de beentjes even laten schrikken en wennen aan het langer omhoog fietsen.
En dus werd er vandaag opgestapt voor een rit van ongeveer 57 kilometer, met daarin een stuk of 5 gecategoriseerde klimmetjes: net supersteil, niet superlang maar wel lekker om de benen even te testen.
We startten op de camping en via allerlei bekende plaatsjes zoals Gebsattel, Hausen am Bach, Weikersholz, Musdorf, wie kent het niet en  Leuzenbron kwamen we uiteindelijk weer terug bij de caravan.
Deze rit kenmerkte zich door wisselende weersomstandigheden: we reden in de zon, in de regen, het was bewolkt, eigenlijk was het zo nu en dan wel frisjes, we hadden geen enkel idee waar de wind weg kwam, het leek alsof we er alleen maar tegenin reden, kortom, we zaten ons niet te vervelen.
Daar kwam bij dat er bijna geen enkele kilometer horizontaal was: en die afwisseling zorgde ervoor dat we gewoon lekker gefietst/getraind hebben: bij terugkomst was duidelijk te merken aan ons onderstel dat het goed gebruikt was: en dat moest ook!
Hieronder de gereden route.

5 juni.
We zijn aangekomen in Mals.
En natuurlijk wilden we vandaag niet fietsen na een lange reisdag, aankomen op de camping, alles neerzetten en in orde maken en dan...ja...dan moeten de fietsen uitgepakt worden: niet om te fietsen.....echt niet maar gewoon omdat....nou ja, gewoon.
Daar stonden ze: te wennen aan de italiaanse lucht en wat is er dan beter...je snapt het al.
Hieronder zijn we onderweg: een prachtige foto van Jeanet.
Even de beentjes lostrappen.

Het doel was om naar het begin van de Stelvio te rijden, even verkennen, even lekker trappen.
En dat lukte uitstekend: over een lang fietspad bereikten we uiteindelijk de afslag naar het begin: nog even een dorpje door en zie hier onder het bewijs: we waren er, over ruim 24 kilometer zouden we op de top van de Stelvio kunnen staan: zo dichtbij en toch zo ver weg....
Doorrijden deden we natuurlijk niet: het liep tegen half 8 en de lucht zag er niet best uit: maar tijd voor een foto is er altijd.

7 juni.
Morgen gaan we de Stelvio op.
En dan is het dus verstandig om vandaag een klein ritje te maken om de beentjes wat op spanning te zetten en vooral:  om ze wakker te houden.
Hoe leuk is het dan dat de Tijger hier bekend is: een aantal jaren geleden heeft hij hier in een huisje gezeten met een aantal fietsvrienden: de Buffel was daar nieuwsgierig naar en kwam met het idee om daar dan even heen te fietsen: je kon het zien liggen vanaf de camping dus zo ver kon het niet zijn..
De Tijger antwoordde met een diepe frons en de opmerking dat de wegerheen wel erg steil was....dus gingen we.

Even een stukje over en langs de doorgaande route, de benen oopwarmen en na een paar kilometer sloegen we af naar links: oei....dat liep nogal omhoog!
De Buffel stond meteen geparkeerd, hij schakelde precies naar het verkeerde blad....tja...elektrisch....het werkt perfect, maar je moet wel de goede hendels gebruiken.
We begonnen aan  de klim en die mag er wezen......de Garmin gaf behoorlijke percentages aan en  we hadden het moeilijk: hartslag liep op, het was warm, het was steil.... man, man, man, wat een hobby.

We kropen omhoog.
Na een aantal kilometers sloegen we linksaf, richting "het huisje."
Dat was even lekker, de percentages namen normale waardes aan.....  even een foto en weer in de afzink.
Ook wel even een dingetje......in no time is het mogelijk om enorme snelheden te bereiken...iets wat we niet doen en durven.
We kwamen veilig aan bij de doorgaande weg, nog even terug naar de camping en het was klaar.

8 juni.
De dag die alle andere dagen overbodig maakt...de dag dat Tijger en Buffel de Stelvio op zouden gaan rijden: ze waren er klaar voor: er was nog even pittig getraind, het materiaal was 100 procent voor de bakker, geestelijk waren we stabiel...kortom: er kon niks mis gaan. Er lagen nog wel de nodige hoogtemeters tussen start en top, maar die zouden we "gewoon" overwinnen.
Voor de goede beeldvorming hieronder het profiel.

Zeg nou zelf: deze klim mag er wezen, nietwaar?
Van een soort viaduct is geen enkele sprake: dit is een serieuze!

In Prato begon de klim: daar waren we al even geweest: en we waren er niet alleen: vele wielerliefhebbers waren vandaag op hetzelfde idee gekomen: en dat vergroot de sfeer wel. Iedereen nog vrolijk en vol goede moed.
We reden een tijdje achter een groep italianen: dat ging ons niet rap genoeg dus die reden we maar voorbij: echt steil was het nog niet: prima om de benen en het lichaam even in de goede klimmodus te krijgen.
De eerste 7 kilometer wisselen de stijgingspercentages: het tikt soms even de 7% aan maar over het algemeen valt het best mee: en dat geeft vertrouwen!
Even experimenteren met het verzet: wat voelt goed en wat kan net niet?
Onbewust ga je denken dat het misschien wel een beetje meevalt: echter.....er komen andere kilometers..

Hoe hoger je komt, des te mooier worden de uitzichten: daar is de Stelvio ook om bekend: niet alleen door de moorddadige klim, nee de omgeving is ook uiterst indrukwekkend: dat je daar fietst...

Regelmatig stopten we even om te genieten vamn de omgeving en vooral om even wat te eten en te drinken.
Op een dergelijke klim is het haast niet mogelijk voor renners van ons niveau om op de fiets iets te nuttigen: de balans is dan weg, je slaat een aantal ademhalingen over wat je meteen in de benen merkt.
We waren niet de enigen: vele anderen volgden ons voorbeeld, of andersom...je zit allemaal in hetzelfde schuitje: de lengte van de klim, de hoogte, de percentages...alles weegt er op den duur bij iedereen echt wel in.
Maar uiteindelijk: krijg je zicht op de top, de plek waar je heen moet...en dat is in een rechte lijn niet eens zo heel ver: maar......er liggen nog wat bochtjes tussen....

Maar natuurlijk kwamen we boven en we waren niet bepaald alleen: vele motoren stonden er geparkeerd, auto's, fietsers: het was een drukte van belang: hier en daar kwam ons de lucht van hamburgers tegemoet..
Dus even een Stelvio bandana gescoord en op naar het bord voor het bewijs: de Stelvio zit in de pocket!

Nu konden we nog iets hoger: dat hoort niet bij de officiele klim, maar het uitzicht was er nog mooier: dat laatste stukje klimmen kon er noig wel even bij.
Daar aangekomen was het duidelijk te zien dat we vroeg in het seizoen waren: er lag nog een enorme bult sneeuw: en dat leidde tot onderstaande foto's.