Welkom bij De Klimmers

1 januari.
Een totaal andere start dan voorgaande jaren: iets dat in het verleden door Bjarne Riis is opgestart: teambuilding in de winter, om dichter naar elkaar toe te groeien elkaar beter aan te voelen en om geestelijk sterker te worden.
En aangezien we een innovatieve ploeg zijn, gaan de Klimmers dus mee in deze vaart der volkeren.

Hierboven een foto van het strijdtoneel in de zomer: het strandje van de Hoornse plas: deze afbeelding is natuurlijk genomen in warmere weersomstandigheden: vandaag  zal deze Hoornse Plas kennis maken met de gesel van de Klimmers: ze zullen zich tonen tijdens de Nieuwjaarsduik.
Een totaal nieuwe discipline: per slot van rekening zijn we gewend aan eindeloze stroken asfalt, steile beklimmingen en lange afdalingen: deze activiteit was plat, koud en nat.

Tja....en dan moet het er van komen: richting water, een weinig aantrekkelijk stukje: zanderig en nat, en vooral koud aan de voetjes: dat zijn wij renners niet gewend! We lieten ons niet kennen en min of meer vrolijk liepen we naar de waterkant: het was nog 10 minuten tot de start....gelukkig was er een gezamelijke warming up.

Uiteindelijk werd het 12.00 uur: de warming up dames namen een megafoon en begonnen af te tellen: en als je dan bij "nul" bent, moet je er echt aan geloven: looppas naar het water en erin.
De wal liep mooi gelijkmatig af: langzaam kwam je wat dieper: op kruishoogte was het gebeurd: dieper zou het niet meer worden.
Dus lieten we ons vallen, om meteen weer snel op te staan en de terugreis richting wal aan te vatten: iets wat gezien het drukke verkeer niet zo simpel was.
Uiteindelijk bereikten we het droge en zochten we onze startplek weer op, waar de Leiding, Danielle en de Panter ons al lachend opwachtten.

Hierboven de drie dappere strijders  die volgens de oorkonde nu "Duikheld 2026" zijn.
Toch maar mooi gedaan, mede dankzij de steun van de Leiding, Danielle en de Panter.
Snel wat droge kleren aan, gelukkig begon het nog even te regenen, een bakje snert halen en opeten en naar huis. 

4 januari.

Hoezo : "opwarming van het klimaat?"
Waar komt dan al die sneeuw vandaan?
En waarom blijft het dan de gehele komende week winters weer?
Het antwoord is  simpel: waarschijnlijk omdat het winter is......tja, en dan ben je snel uitgepraat.
Voor het fietsen is deze sneeuw funest: en dat betekent dus dat er binnen op de Tacx gereden moet worden.
De Buffel had ergens een nieuw indoor fietsprogramma opgeduikeld waar je ook zelfgemaakte routes in kon zetten: die routes kon je dan via de GPX files in het programma laden, er verscheen dan een kaartje van de route met een fietsertje erop en als je begint met trappen, rijdt dat fietsertje de route.
Dat moest natuurlijk getest worden: er werd een standaardrondje van 41 kilometer gemaakt en in de trainer gezet en verdomd: het werkt!
Ik reed via de kaart van Groningen naar Peize, Roden, Leek en zo weer terug.
Heel bijzonder.
Hieronder de afbeelding.

16 januari.

Soms lijkt het alsof het er nooit van komt: de eerste buitenrit van het jaar.
Een dergelijke periode hadden we hier ook: er lag een enorme bak sneeuw, dat betekende dus indoor fietsen en toen het eindelijk dooi werd, verdween deze sneeuw niet snel genoeg, in de beleving van de Klimmers.
Vandaag was het echter zover: lekker weertje, zonnetje kwam er door: er kon gereden worden!
De Buffel had ergens een mooie rit opgeduikeld en deze in de Garmin gezet,
De route liep over bekende weggetjes naar Tolbert en vanaf dat punt was het slingeren geblazen over landweggetjes, waar de Buffel het bestaan niet van wist: mooie fietspaden, watertjes, ruimte.....en dat allemaal op relatief korte afstand van huis! 
"Kuzemerbalk" en "de Banten" zijn nou niet bepaald de oorden die bovenin mijn systeem zitten: toch kwam ik er langs/door. Het was gewoon een lekkere en verrassende rit.
Met de wind schuin in de rug reed ik uiteindelijk weer terug naar de Stad.
Mooi begin van dit fietsjaar: een rit van  ruim 65 kilometer: de temperaturen en de benen waren goed: dit had gewoon 100 kunnen worden....

18 januari.
Het was mistig en behoorlijk fris: jammer dat we vandaag nou net in Noord Nederland wonen: in de rest van het land waren de weersomstandigheden beduidend beter: kleine wolkjes, regelmatig een zonnetje....pech voor ons dus.
Maar als iemand denkt dat we als Klimmers dan lekker op een wollen dekentje voor de open haard gaan liggen...niets is minder waar.
De Nieuwjaarsduik heeft de grenzen aangaande het weerstaan van lagere temperaturen wel degelijk verlegd.
En dat betekende dus dat de Panter vandaag in actie kwam: hij ging op de fiets naar het voetbalveld, waar er "in de zestien" getraind werd. Voor de niet kenners: de zestien is een afgebakend kleiner stukje voetbalveld waar getraind kan worden, zonder dat je je de longen uit het lijf loopt:  het is immers 16 meter lang.
Op de eerste foto een indruk.
De Leiding kwam ook in actie: zij is de conditie aan het opbouwen op de home trainer, die natuurlijk gewoon binnen staat. Dagelijks worden daar de nodige kilometers afgelegd, zodat ze, geheel in vorm, de komende zomer weer op en top "De Leiding" kan zijn. Op de tweede foto zie je haar bezig.
De Buffel stapte op voor een rit van net iets meer dan 50 kilometer. Hij had nieuwe winterfietsschoenen gekocht en die moesten getest worden; en inderdaad: de koude voeten bleven achterwege. Goed spul dus, de temperatuur was 0,8 graden en dat betekent dat de gevoelstemperatuur nogal wat lager ligt.
Op de derde foto de Buffel, gefotografeerd in Norg.
We zijn nu benieuwd naar de eerste actie van de Gems.

20 januari.

Tja...je wordt wakker.....zonnetje.......fiets  schoon...er lag nog een mooie route.......wat moet je dan?
Het antwoord op deze vraag zal duidelijk zijn.
Dus stapte de Buffel op voor een rit door Groningen: de geplande afstand was zo rond de 70 kilometer: best genoeg midden in de winter.
Hieronder de route: eerst naar Zuidwolde en vanaf daar een route van Spaak opgepakt: de ervaring leert dat deze ritjes over leuke onbekende weggetjes gaan: zo ook vandaag weer.
Het was goed dat alles in de Garmin stond: ik wist soms niet waar ik was.
Een heerlijke rit, het was enorm rustig in de provincie, de benen waren goed, er stond weinig wind, de gevoelstemperatuur was te doen, kortom: dit maakt fietsen leuk.  
Om eerlijk te zijn zat ik te genieten op het zadel en dus viel het besluit om er maar een paar kilometer bij aan te plakken: uiteindelijk kwam ik uit op iets meer dan 81 kilometer.
Om eerlijk te zijn is dat wel mooi, maar het zou zo maar een 100 kilometer dagje kunnen zijn, ware het niet dat ik nog een paar boodschappen moest doen...en dat kostte me dus de resterende 19 kilometer.
Jammer, maar het was een top rit!
En dat op 20 januari!

30 januari.

Man man man, wat een vreselijke (fiets) maand!
De laatste weken ligt er hier alleen maar sneeuw, waait het behoorlijk en is er dus een lage gevoelstemperatuur: een funeste combinatie voor mannen die graag de racefiets beklimmen.
Echter, we hebben een Klimmer, die op de een of andere manier wel van de kou houdt: hij liep al voorop bij de Nieuwjaarsduik en gaat op wintersport....we hebben het hier over de Tijger, die de laatste weken echter wel met een blessure kampte: , het herstel kwam gelukkig aardig snel door een goede behandeling en  rust.
En aangezien er in Tolbert ook een mountainbike in de garage staat, leek niets een mooi ritje in de weg te staan.
De zon scheen, de Tijger werd vrolijk en stapte vandaag dus op voor een prachtige rit door de besneeuwde omgeving:  de hamstring moest ook even getest worden in verband met de naderende wintersportweek: dat leek allemaal goed te gaan en dus wordt de Tijger over een week even geen Klimmer, maar een Daler!
Hieronder een aantal foto's.

1 februari.

Je gelooft het niet maar de meeste sneeuw op de wegen en fietspaden was weg.
De weersverwachting was ook goed, droog, fris en zo nu en dan een streepje zon, niet te veel wind, gevoelstemperatuur was min 4, dus: alle reden om eindelijk weer eens een buitenritje te maken!
Wel warm aankleden natuurlijk, commando muts op, winterfietsschoenen met overschoenen aan, Merino wollen onderkleding en sokken...wat kon er gebeuren?
Ik wilde niet al te ver, een kilometer of vijftig, gewoon even lekker trappen.
Dat lukte prima.
De paden lagen er goed en sneeuwvrij bij, er waren weinig fietsers, kortom: gewoon lekker.
Via Leek naar Roden en toen over Peize en de Onlanden en de Meerweg weer terug.
Lekker gereden.
Hieronder de Buffel, voor het geval je hem niet herkend....

11 februari.
Als er sneeuw ligt en de temperatuur dusdanig laag is dat fietsen op een zelfmoordpoging gaat lijken, zitten de meeste fietsers of op de Tacx, of op de bank naar het weerbericht te kijken.
Echter, er zijn uitzonderingen: de Tijger!
Bij sneeuw denkt hij meteen aan bergen, overigens een prima gedachte voor een Klimmer, en  Oostenrijk: elk jaar gaat hij daar samen met welpje Marloes op de ski.
Het is een van zijn sportieve bezigheden, naast de andere activiteiten, zoals hardlopen, schaatsen, mountainbiken, fietsen, Nieuwjaarsduiken......noem maar op.
Ook dit jaar zijn Welpje en Tijger weer lekker actief: er wordt hard gelopen, er wordt genoten van geweldige uitzichten en natuurlijk staan ze op de ski's.
Ervaren als ze beide zijn, gaat dat elk jaar gewoon goed, al las ik van welpje wel iets over een val voor een ski tunnel....
Wat we ons als Klimmers afvragen is, of de Tijger voor het volgend jaar misschien een extra ski-uitdaging nodig heeft.
Die hebben we al bedacht: zie het in het perspectief van de Klimmer:  "Tijger, is het mogelijk voor jou om omhoog te skien?"
Hieronder drie afbeeldingen. 

11 februari.
Het werd voor de Buffel weer eens tijd om op te stappen: de laatste ritten waren binnen geweest en hij was er wel klaar mee: er moest buiten gereden worden.
Het was vandaag een graad of vier, wat mistig en en was kans op regen: het maakte allemaal niet uit: de drive was groter dan eventuele mindere weersomstandigheden.
Per slot van rekening kan je maar een keer nat worden: daarna wordt het vanzelf wel weer droog, ik denk hierbij altijd aan het stuk van Rondje Groningen met de Gems: meer regen heb ik op een dag nooit gezien...
Het plan was een rondje Stad, maar dan moet je niet verkeerd rijden...
Zie hieronder en kijk: dat gekke lusje linksboven.....daar ging het mis.

12 februari

Hoewel het de vraag was of het wel verstandig was, stapte de Buffel vandaag weer even op de fiets. Maar ja, de mogelijkheid deed zich voor en kansen moet je grijpen, nietwaar?
De normale fietser was vandaag niet weg gegaan: het was regenachtig, fris en de weg lag er op veel plekken modderig bij: de gedrevenheid van de buffel won het van al deze minder goede dingen: er moest gefietst worden.
Het werd een rit via Assen en Hooghalen, Smilde en over Norg en Roden weer terug, totaal ruim 83 kilometer.
De Buffel was blij dat hij weer thuis was, koud, nat, vies, de hele fiets onder de modder.......veel werk aan de winkel dus.
Maar wel gedaan!

26 februari.

Bijna zomer in februari: en daar moest gebruik van gemaakt worden.
Dus stapte de Buffel op....met een vreemd gevoel....hij werd niet meer gevolgd door de Leiding met de Garmin track....
Het besluit was gevallen om een lange rit te maken: nadenken over de afgelopen zware dagen, de zaken wat meer op een rijtje krijgen...kortom: een bijzonder ritje in vele opzichten.
Via Zuidlaren en Borger zette de Buffel koers naar Elp, Hooghalen en toen zo over de bekende route weer terug.
Thuiskomen is dan wel even een dingetje.........maar de Leiding blijft wel altijd de Leiding!
107 kilometer.
Hieronder de Buffel in Elp.

27 februari.
De benen voelden erg slecht: kan ook niet anders: dinsdag 7 kilometer hardlopen, weer voor de eerste keer, woensdag 107 kilometer fietsen...maar ja, het weer was vandaag wederom heerlijk.....wat moet je dan als fietsverslaafde?
Aangezien het bloed kruipt waar het niet gaan kan, werd er toch besloten om een ritje te maken: niet te ver maar meer om de benen zich beter te laten voelen.
Het werd een rondje van 41 kilometer: op het moment van schrijven, in de avond, zouden de beentjes zich dus beter moeten voelen: ik ben kort: nee dus!

1 maart.
Vandaag de eerste rit op de nieuwe fiets, een Sensa, uitgekozen door de Leiding: dee fiets zal nooit weer uit mijn leven verdwijnen: als ik er misschien flauw van ben, koop ik er een bij.
Dat heet emotionele waarde.
Samen met Cees een rondje Stad gereden: een enorme wind, zonnetje en niet al te beste benen: dat waren vandaag mijn ingredienten: dat laatste was volledig verklaarbaar gezien de nogal hectische laatste twee weken.
Toch wel een lekkere rit, 51 kilometer, de fiets rijdt geweldig, ik zit er goed op, kortom: top.
Jean: bedankt.